Sex tindar Esju; Arnarhamar, Smáþúfur, Kambshorn, Kerhólakambur, Laugargnípa, Níphóll #EsjanÖll2022

Esjutindar 4,5,6,7,8,9 af 55 á árinu í þröngum en fallegum veðurglugga. Sunnudaginn 9. janúar 2022. Tindferð nr. 236.


Veðurspáin var erfið aðra helgina í janúar... eins og áramótin voru fyrstu helgi nýs árs... dæmigerður janúar... en við sáum smá glætu að morgni sunnudagsins 9. janúar... og létum slag standa... af því flestir skráðir í ferðina vildu endilega fara og njóta roksins í góðum félagsskap... frekar en að þvælast einir í barningnum... og það var og... lagt í hann úr bænum kl. 8:00... gengið í tæpa 6 tíma og komið í bæinn rúmlega þrjú... alsæl með flottan dag sem var framar vonum...


Lagt var af stað frá bílastæðinu við Blikdalsmynni norðan megin... og gengin sama leið og við förum alltaf á þriðjudögum upp á Arnarhamarinn og Smáþúfurnar... í myrkri fyrsta klukkutímann... og þess vegna vildi Örn frekar fara þessa leið en öfugt... því Kerhólakambsmegin er brattara og meira landslag sem var þess virði að njóta í dagsbirtu... þó þetta þýddi að suðaustanáttin myndi hugsanlega koma meira í andlitið en ella... en svo reyndist ekki vera þegar á hólminn var komið... algert logn lengi vel upp eftir... á meðan þar var gola þegar hópurinn skildi heilming bíla eftir við endastað... við vorum greinilega á betri staðnum þennan morguninn...


Að ganga í myrkri inn í daginn er kyngimagnað... sjá smám saman borgarljósin þynnast út með aukinni birtu á himni... sjá svartan himininn breytast í fjólubláan... bleikan... rauðan... gulan... bláan... magnað alveg !


Alls 26 manns og þar af 19 manns sem höfðu mætt í fyrstu Esjugöngu ársins...


Það er ekki hægt að lýsa þeirri upplifun að leggja af stað í myrkri á fjall með svartan himininn hvolfandi yfir öllu... og upplifa fyrstu glætu dagsins birtast smám saman í austri... himininn smám saman taka á sig ljósbláan, bleikan og svo gulan lit...


Dýjadalshnúkur og Tindstaðafjall hér handan Blikdals... þeir "tindar" eru verkefnið í febrúar... ásamt Melahnúk og Hnefa í Lokufjalli... Þar sem við förum upp Kerlingargilið í Miðdal og upp brattar brekkurnar á þessa tvo svipmestu tinda Blikdalsins... og svo niður á Melahnúk og Hnefa... sem verður skemmtileg og allt öðruvísi nálgun á þriðjudagsæfingatindana okkar...


Undir Arnarhamri var farið í keðjubrodda... allt frosið í kuldanum og klaki eða glerharður snjór...


Brekkan upp á Arnarhamar er ágætlega brött... hér höfum við farið ansi oft á þriðjudagskveldi í myrkri... og oftar en ekki í erfiðu veðri... hér snerum við við í fyrra... mjög gaman að vera hér í birtu og sjá Blikdalinn opnast... Lokufjall með Hnefa efstan og svo melahnúkur og loks Dýjadalshnúkur að hluta út af mynd hægra megin...


Arnarhamarinn framundan... fyrsti tindur dagsins...


Hafið meðfram þjóðvegi 1 sem rennur þarna niðri norður um Vesturlandið...


Smáþúfurnar svo ofar tvær saman... og kambshornið á Kerhólakambi efst...


Akrafjallið hér snjólaust í hlíðum en hvítt efst ofan á tindum og í dalnum... fannhvítir tindar Skarðsheiðarinnar í fjarska... Hnefi og Melahnúkur nær handar Blikdals...


Nú varð allt roðaslegið í sólarupprásinni... töfrandi stund sem fangaði athyglina þegar gengið var á fyrsta tind dagsins...


Arnarhamar mældist 505 m hár... af honum sést til borgarinnar að hluta og yfir á fjöll Reykjanessins...


Það liggur við að maður sakni gosstrókanna sem sífellt liðu upp úr Geldingadölum... en samt ekki... blendnar tilfinningar með það... þar sem mengunin var stundum truflandi...


Skarðsheiðin fjærst vinstra megin... svo Dýjadalshnúkur nær og áfram til hægri tekur svo Tindstaðafjall við...


Smáþúfurnar framundan ofar og Kambshornið...


Eftir roðaslegna gæðastund á Arnarhamri var haldið á tvíburatindana tvo...


Saman tvær þessar mosaslegnu þúfur sem sjást vel frá borginni og gefa mikinn svip á vesturhluta Esjunnar...


Hafrún, Kolbeinn og Siggi... mikið erum við lánsöm með klúbbfélaga... öðlingar öll sem eitt...


Birtan komin... höfuðljósin slökkt... bleikur, blár og hvítur allsráðandi litir morgunskímunnar.... flestir í rúminu eða að fá sér kaffibolla í rólegheitunum við eldhúsljós heima... og missa af þessari einstöku dagrenningu sem gefst eingöngu ef maður mætir snemma á fjall og leggur í hann í mesta skammdegi ársins...


Gleði og samvera... spjall og stuðningur... best í heimi...


Ekta keðjubroddafæri í þessu hjarni og hvergi þörf á jöklabroddum...


Smáþúfurnar mældust 595 m háar... þar kom gjólan og menn héldu bara áfram upp brekkurnar... þetta var framar vonum og stífi strekkingurinn sem var í veðurspánni var ekki mættur ennþá... enda átti fyrst að versna um hádegið... og þá ætluðum við að vera komin upp á Kerhólakamb...


Kambshornið og Kerhólakambur framundan... tiltölulega aflíðandi leið alla leið nema rétt á Kambshornið sjálft efst...


Litið til baka... sjá aflíðunina á leiðinni...


Sýnin til sjávar... heilmikið landslag á þessum kafla með giljum og kömbum...


Bára var að vinna þessa helgi og Örn hélt utan um hópinn með því að þétta oft og halda góðum hraða sem hentaði öllum... menn héldu vel hópinn enda hjálpsamt fólk sem vant er að halda utan um hópa á fjöllum eins og Björgólfur o.fl...


Dýjadalshnúkur brátt að hverfa sýnum og Tindstaðafjall orðið meira áberandi...


Heilmikið vegalengd á heiðinni upp að kambshorni... Örn fór viljandi nokkuð vestarlega ef Kambshornið skyldi dæmast til að vera brúnin þeim megin upp á efsta kaflann... en við vorum ekki viss hvar það er og ákváðum að hafa vesturbrúnirnar með til öryggis... en eftir á að hyggja höllumst við að því að Kambshornið sé hornið áður en komið er upp á Kerhólakambinn... þar sem varðan er og við áttum eftir að uppgötva á leið stuttu síðar...


Komin áleiðis upp hér... Smáþúfurnar þarna niðri...


Brúnin til vesturs sem gæti hugsanlega átt að vera Kambshornið... ef menn vilja meina að það sé þá "vesturhornið"... en... nei, líklega ekki...


</