Hádegishnúkur baksviðsmegin á Stóra Reykjafell í þoku og heilmiklu klöngri

Æfing nr. 887 þriðjudaginn 21. apríl 2026

Við fórum öðruvísi leið á Stóra Reykjafell síðasta þriðjudag vetrar... og því miður var þoka svo stórkostlegt útsýnið og landslagið naut sín ekki sem skyldi...

En það var milt veður og sumarfæri að mestu...

Gengið var frá bílastæðinu við Hellisheiðarvirkjun greiða leið að Hádegishnúk þar sem fara þurfti undir vatnsrörin á góðum stað þar sem var nægt pláss...

Hádegishnúkur fellur algerlega í skuggann af Stóra Reykjafelli... hann er inni í norðurdalnum... og heitir dalurinn milli hans og Reyks "Dauðidalur"... en við finnum ekki glögglega söguna á bak við það nafn...

Hádegishnúkur er brattur en vel fær í vorfærinu sem þarna var... auðri jörð að mestu og mjúkum snjósköflum...

Heilmikið brölt og klöngur á fjöllum kvöldsins og þessi ganga tók vel í... en átti að vera stutt og létt af því okkar beið 31 km ganga um níu tinda Mosó á sumardaginn fyrsta... þetta var heldur tafsamara en við áttum von á...

En skemmtilegt var það !

Alls kyns minjar á þessu svæði enda á miðju virkjanasvæði... Moby Dick kom upp í hugann hér...

Frábær mæting ! Sumir segja að það sé betri mæting eftir að þjálfarar tóku upp á því að mæta annan hvern þriðjudag... þá er eins og menn passi betur að mæta... það er líklega eitthvað til í þessu... þeir sem vilja ganga alla þriðjudaga hittast hina þriðjudagana og láta ekkert slá sig út af laginu sem er alveg magnað !

Alls 18 manns og karlmenn í meirihluta eins og oft áður í vetur og vor eða tíu á móti 8 konum:

Efri: Örn, Björg, Gunnar G., Sjöfn, Þorleifur, Siggi, Birgir Martin, Sigríður Lísabet og Silla.

Neðri: Erik, Frímann, Sighvatur, Guðjón, Hjörtur, Linda og svo eru fremstar á mynd þær Gulla og Guðný Ester og Bára tók mynd og Batman var eini hundurinn...

Hádegishnúkur mældist 410 m hár og var nýr tindur í safn Toppfara... frábært að ná honum loksins !

Þjálfarar sáu ekkert leiðar sinnar og studdust algerlega við gps tækin... sem er aldrei skemmtilegt... og þreifuðu fyrir sér með leið hér niður... hún var fín...

Og þá tóku við brekkurnar upp það sem kallast "Klettar" norðan megin í Stóra Reykjafelli...

Löng og ströng brekka í mjúku færi... svo mjúku að menn fóru stundum djúpt ofan í skaflana og Silla festi sig einu sinni svo Þorleifur varð að moka hana upp... snjókoman mikla á skírdag eflaust sökudólgurinn...

Við vonuðum í sífellu að það myndi rofa til... en því miður fengum við ekki útsýnið þetta kvöld... og verðum að fara þessa leið aftur við tækifæri !

Mjög flottir klettarnir í þessu fjalli sem er stórglæsilegt þó lítið sé... það leynir sannarlega á sér...

Það var erfitt að átta sig á því hvenær við vorum komin á efsta tind... klettarnir upp og niður og á kafla hélt þjálfari að við værum komin í skarðið milli tinda en svo var ekki... við vorum allan tímann á norðausturöxlinni...

Komin á hæsta tind Stóra Reykjafells sem mældist 527 m hár...

Þjálfarar ákváðu að láta hæsta tind nægja á Stóra Reykjafelli... og fara ekki í skarðið milli tinda þar sem ætlunin var að fara beint niður í Dauðadal... skyggnið leyfði ekki slíkt leiðarval þar sem óvíst var hvernig skaflinn væri í skarðinu því það virtust vera snjóhengjum efst... og því var farin sama leið til baka í þokunni...

En þokan var slík að leiðin virtist vera önnur en á uppleið... meiri óheppnin !

Á niðurleið varð Guðjón fyrir því óhappi að bera fyrir sig hendurnar í klöngrinu hér og fara úr lið á fingri... þetta leit ekki vel út og við héldum lengstum að fingurinn væri brotinn... en ekkert blæddi úr og ekkert sár var að sjá en fingurinn mikið aflagaður... Guðjón bar sig ótrúlega vel... liðið hefur yfir menn af minna tilefni... en Gulla gaf honum snarlega verkjalyf og hjúkrunarfræðingarnir á staðnum voru sammála því að ekki væri ráðlegt að vefja fingurinn að nokkru ráði heldur leyfa honum að vera eins og hann var og halda hendinni upp í mót svo þrýstingurinn myndi ekki aukast og verkirnir með.

Við héldum áfram för þar sem Guðjón fékk lánaðan staf hjá þjálfara og síðar buff til að hengja höndina í og hann var með fremstu mönnum niður en við héldum vel áfram þar sem okkur þótti mikilvægt að hann kæmist á slysadeildina sem fyrst...

Göngu lauk eftir 4,5 km á 2:28 klst. upp í 410 m og 527 m hæð með alls 377 m hækkun úr 267 m upphafshæð.

Örn keyrði bílinn hans Guðjóns og Bára kom á þjálfarabílnum á eftir og þjálfarar biðu með Guðjóni á Slysadeildinni en hann fékk ekki afgreiðslu nærri strax... ekki fyrr en þjálfari fór í afgreiðsluna eftir um 45 mín bið og spurði hvort ekki væri ráð að fjarlægja hringinn á fingri sem væri augljóslega úr lið eða brotinn... þá var hann kallaður inn strax... og síðar um kvöldið fengum við þær fréttir frá Guðjóni að fingurinn væri óbrotinn en úr lið og honum hefði verið kippti í liðinn og farið svo heim með vafning.

Vonandi jafnar þetta sig fljótt og vel. Það hefur ekki gerst áður í okkar göngum að fólk hafi farið úr lið... nema Ásta Henriks sagðist reyndar einu sinni hafa farið úr axlarlið og kippt sér sjálfri í hann aftur á niðurleið óhefðbundna leið af Kálfstindum árið 2010... ef ég man rétt... en þetta var merkileg upplifun og upp úr stendur hversu vel Guðjón bar sig því þetta hlýtur að hafa verið vont... bestu kveðjur til þessa öðlings af mann sem við erum svo lánsöm að eiga að sem göngufélaga...