Ný leið á Heklu ofan af Litlu Heklu norðvestan megin
- Bára Agnes Ketilsdóttir
- Apr 15
- 9 min read
Updated: Apr 20
Tindferð nr. 354 föstudaginn langa 3. apríl 2026
Á páskum í fyrra gengum við loksins á Litlu Heklu og kynntumst Feðgum í leiðnni um miðjan apríl...
Í þeirri ferð sáum við spennandi nýja leið á Heklu beint upp af Litlu Heklu nánast... og ákváðum að setja þessa leið á dagskrá páskana 2026...
Eftir snjólausan vetur tóku veðuröflin skyndilega upp á því að snjóa endalaust í marsmánuði og létu ekki við sitja að bæta verulega í á suðvesturhorni landsins á skírdag þann 2. Apríl… svo menn létu nánast hugfallast við ákomuna degi fyrir Hekluferðina… en þjálfarar skildu ekkert í þessu þar sem snjólaust var á undirlendi Suðurlands… þar til á fimmtudagskveldið að það tók að kyngja niður snjó… en hann var þó ekki í viðlíka magni eins og í bænum… en þó þannig að öll akstursleiðin í sveitinni var hulin snjó og gangan því hvít frá fjallsrótum ólíkt auðu færi langleiðina upp á Litlu Heklu í fyrra…
Hekla frá þjóðveginum... það var heiðskírt allan daginn...
En við bílana… var ískaldur vindur og komið tíu stiga frost… mælirinn í bílnum hækkaði frá -8 í -10 stig keyrandi að Rangá Ytri… þetta leið kuldalega út og við ræddum um að hafa séð eftir því að hafa ekki breytt ferðaplani… og að við gætum þá bara gengið á Suðurbjalla ef veðrið og færið reyndist erfitt…
Lagt af stað kl. 09:09... eftir akstur úr bænum kl. 07... smá tafir á leiðinni...
Farið að brúnni yfir Rangá Ytri á Hellismannaleið...
Mikið vatn í ánni…
Fyrst er farið upp lendurnar meðfram girðingunni…
Ágætlega langur kafli…
Þessi ferð hafði strax á sér yfirbragð jöklaferðar… enda fullyrti þjálfari að þessi ganga á Heklu yrði ígildi jöklaferðar hvað varðar bæði leiðina og erfiðleikastigið…
Fara þarf yfir girðinguna…
Frábær hópur á ferð… fólk sem vílar ekki fyrir sér að takast á við erfiða hluti og hugsar jákvætt og aldrei í hindrunum…
Alls átta manns… Hjörtur þar á meðal að fara í fyrsta sinn á Heklu… hvílíkt lán að komast í þessa ferð og hann vissi ekkert hvað við vorum að tala um… enginn samanburður… en við sem höfðum farið nokkrum sinnum áður gerðum okkur grein fyrir því að þessi… yrði ein sú sögulegasta… og klárlega í sama gæðaflokki og janúarferðin fyrr á árinu og Næfurholtsferðin árið 2014… en allar Hekluferðirnar eru stórkostlegar og ekkert minna…
Um leið og við vorum komin upp brekkurnar ofan við ána… var skollið á logn og sól… og veðrið var draumi líkast… og því héldum við okkar striki og stefndum á Heklu… þessi ræting úr veðrinu var með ólíkindum…
Góð leið yfir girðinguna... haha...
Fegurðin þennan dag minnti á jöklaferðirnar…
Örn og hundarnir… Baltasar og Batman…
Örn, Hjörtur, Anína, Sjöfn Kr., Sighvatur, Inga, Jón Odds... og Bára tók mynd...
Fallegur kaflinn að hrauninu og ágætlega langur… við sem vorum í fyrra hér á ferð vissum að þetta var löng aðkoma…
Sniðganga þarf gil á þessum kafla…
Hraunið mætti okkur fljótlega eftir gilin… löngu göngurnar um Ölfusalpana og Norðurbjalla voru góð æfing fyrir þessa ferð… og þessi ferð var svo góð æfing fyrir Sveinstind í Öræfajökli þann 9. maí…
Sauðafell og Norðurbjallar á vinstri hönd (gengið 21. febrúar s.l.)... og Suðurbjallar á þeirri hægri...
Nú tók við krefjandi en ægifagur kafli í gegnum hraunið…
Þetta leit út fyrir að vera saklaus leið… en þar sem snjórinn hafði fennt á allan máta um hraunið… var leiðin hér yfir krefjandi…
Létt og greiðfært þar sem vindur hafði sorfið hraunið og lítill snjór var… en seinfært þar sem skafði hafði í skafla og snjópotta…
Við reyndum að elta uppi skafna kafla…
Frábær stemning og mikil gleði í þessari ferð…
Smám saman þyngdist róðurinn í gegnum snjóinn…
Sjá klettastrítuna... þær voru fleiri svona...
Hér hafði Bára tekið við að troða þar sem Örn hafði séð um það alla leiðina hingað til...
Þetta tók vel á og stundum var svo djúpt að toga þurfti frmesta mann upp úr skaflinum...
Komin yfir hraunið að rótum Litlu Heklu… hér var nestispása eitt af þremur…
Matardallurinn hans Batmans…
Eftir nestið ákváðum við að ganga upp á Litlu Heklu til að sniðganga fannfergið sem safnast hafði upp við hana þar sem hrauninu sleppti…
Léttir að fá vindsorfið grjót… en það var frosið og ráð að fara í keðjubroddana… mjög gott dæmi um hvar þeir nýtast en ekki spennandi að vera á jöklabroddunum…
Ofar tók snjórinn fljótlega aftur við… og Inga hvíldi Báru á kafla hér upp sem var mikils virði… það var krefjandi að vera fyrstur og mun léttara að stíga á eftir þeim sem á undan fóru…
Komin upp á Litlu Heklu… hér vorum við í fyrra… hún mældist 974 m hár þennan dag…
Ótrúlega stutt upp á tind Heklu héðan…
Hér fengum við okkur smá pásu og réðum ráðum okkar… ef við ætluðum lengra og upp á Heklu þá þyrftum við að skiptast á að troða snjóinn… þjálfarar leggðu ekki í að fara nema fá reglulega hvíld í troðningnum… og við vorum nokkurn veginn á því að prófa að fara upp… en allt eins áttum við von á að þurfa að snúa við… fannfergið hingað til hafði verið krefjandi og við sáum að það var nokkuð eftir af sömu yfirferð… en það var eingöngu 1,9 km í hæsta tind Heklu í beinni línu… og um 600 m hækkun… jú, heilmikið… en samt svo ótrúlega nálægt…
Útsýnið til norðurs...
Við stefndum á hrygginn hér nær...
Færið var ágætt til að byrja með og best að halda sig í grjótinu sem mest…
Á miðri leið á hryggnum réðum við aftur ráðum okkar þar sem nokkuð teygðist úr hópnum og þjálfarar fóru að efast um að við kæmumst upp þar sem klukkan var tvö þegar við lögðum af stað frá Litlu Heklu og við gerðum ráð fyrir 1,5 – 2 klst. upp á tindinn sem þýddi klukkan fjögur á tindinum… og þá væri öll niðurleiðin eftir… og Bára bauð þeim sem vildu eindregið halda áfram að gera það á eigin vegum og þjálfarar sneru við með þeim sem vildu láta gott heita… en niðurstaðan var sú að halda áfram og halda rólegri hraða svo allir væru á sömu línu á uppleiðinni…
Vel gekk að skiptast á, Hjörtur byrjaði og svo tók Aníta einn kafla og Inga og Bára tók á milli og meira að segja Sjöfn tók einn kafla þó hún hefði kosið að sleppa því þar sem hún var enn aum í rófubeininu eftir fall á svelli um daginn… en efsta hlutann tóku Bára og Örn aftur við… lykilatriðið var að hvílast á milli þess sem maður tróð… þá gekk þetta vel…
Komin í 1.332 m hæð... 170 m hækkun eftir...
Sauðafell og Norðurbjallar... sem við gengum á 21. febrúar s.l... þarna lengst fyrir neðan...
Efst… í vesturgígunum breyttist snjórinn í blómkál eins og áður á efstu tindum Heklu…
Örn tók hér aftur við að troða snjó… og nú var ekkert vitað hvað beið manns undir snjónum sem skafið hafði yfir blómkálshausana…
Hundarnir sífellt að hreinsa snjóbolta á loppunum sínum…
Komin upp… efstu tindar Heklu hér framundan… sá vinstra megin með mastri og gestabók alveg ný nálgun að efsta tindi Heklu…
Við biðum eftir síðustu mönnum og Bára fór til baka til að lóðsa þá inn og gefa þeim orku… við værum komin upp…
Síðustu metrarnir upp voru krefjandi í fannfergi og ófyrirsjánalegu færi undir snjónum þar sem annað hvort holrými beið manns eða frosnir kögglar… og allt þar á milli… ótrúlega erfitt færi…
Holrýmin þar sem hitinn hafði brætt snjóinn neðan frá...
Syðri tindurinn mældist 1.504 m hár… hærri en sá nyrðri sem mældist 1.497 m… á gps tæki Báru… aðrar tölur voru svo á hinum tækjunum en nokkuð svipaðar samt…
Horft yfir á nyrðri tindinn þar sem mastrið er…
Kristaltært útsýni yfir hálendið… hvílíkt lán með veður þennan dag… og á þessum tindi var algert logn og sólarblíða… allt annað veður en í janúar…
Eyjafjallajökull og Þríhyrningur… ótrúlegt útsýni… maður fær aldrei nóg af því… aldrei eins… alltaf fersk og sterk upplifun að koma upp á Heklu… þetta fjall… það er engu öðru líkt…
Landslagið nær… sjá bræðandi holrúmin af jarðhita Heklu… og útsýnið fjær… barðist um athyglina á þessum stórkostlega stað…
Slefið sem er stöðugt hjá Batman frýs í köggla í vetraferðunum… en hann virðist njóta þess meira að ganga í snjó… þar getur hann nuddað neðri kjálkann upp úr snjónum… og alltaf náð sér í ferskt vatn… með því að borða snjóinn… en vetrarferðirnar voru eitt af því sem þjálfarar héldu að hann yrði að sleppa eftir að kjálkinn var tekinn í janúar 2025… en einmitt í þeim ferðum hefur hann aldrei sýnt eftirgjöf… síður en svo… þörf fyrir vatn er meira aðkallandi í auðu færi og vefst meira fyrir honum en snjórinn og kuldinn…
Þessi ofurhundur… í sinni annarri ferð á Heklu árið 2026… það er ekki hægt annað en fyllast lotningu og aðdáum…
Gráu hárunum fjölgar stöðugt… enda í kringum sjötugt ef maður telur hundaárin x7… viska og yfirvegun… búinn að tapa heyrn mjög hratt… og nánast hættur að heyra kallið og flautið… og farinn að nota sjónina meira… sleppir okkur sífellt sjaldnar og minna úr augsýn… eltir okkur meira á röndum… og hagar sér öðruvísi… en á fjöllum… gefur ekkert eftir… !
Syðri tindurinn... komin upp rétt fyrir klukkan fjögur… 12 km að baki… á tæpum 7 klst… og enn eftir að fara yfir á nyrðri tindinn og svo niður og til baka sömu leiðina… magnað !
Drifum okkur yfir á nyrðri tindinn þar sem við ætluðum að borða kærkomið nestið…
Litið til baka á syðri tindinn… Hjörtur nær... Sighvatur og Jón Odds fjær...
Meiri bráðnun á nyrðri tindinum en þeim syðri…
Það bókstaflega rauk úr tindinum…
Nestispása í kuldanum… því hér var ískaldur næðingur… allt annað veður en á syðri tindinum og á uppleið… en við vissum að við þyrftum að nærast og okkur myndi hitna hratt á niðurleið…
Jón Odds., Sighvatur, Aníta, Inga, Hjörtur, Sjöfn Kr., Örn og Bára tók mynd...
Við lögðum af stað niður kl. 16:29… einum og hálfum tíma fyrr en árið 2014… en sú ferð var lengri í vegalengd og tímalengd… Tindferð 107 Hekla frá Næfurholt
Niðurgangan gekk glimrandi vel á heilmikilli fart í geislandi gleði og þakklæti… það var ráð að vera þakklátur númer eitt… ekkert af þessu var sjálfgefið… og við prísuðum okkur sæl fyrir að hafa ekki hætt við þessa ferð… deginum áður… um morguninn þegar við vöknuðum… við bílana í upphafi göngu í ískalda vindinum… í fannferginu illfæru leiðina gegnum hraunið… á Litlu Heklu þegar klukkan var orðin tvö… á hryggnum þegar vel teygðist á hópnum… auðvelt að hætta við… sætari sigur ef maður gerir það ekki… takk öll fyrir staðfestuna… það skipti öllu máli að jákvæðar raddir heyrðust og að menn vildu ekki gefast upp…
Elsku Batman… hann virtist stundum þreyttur… en svo gaf hann í og skoppaði um allt… Baltasar naut sín mjög vel en báðir börðust við snjóboltana í loppunum alla ferðina upp og niður…
Hryggurinn góði… það verður gaman að sjá þetta að sumri til… förum einn daginn… það verður líklega léttara… en gæti verið flóknara yfirferða… en kannski einmitt ekki… best að hugsa ekki í úrtölum…
Komin niður á Litlu Heklu…
Leiðin okkar upp hrygginn…
Nú vitum við… að þessir gígar eða tindar sem blasa við ofan við Litlu Heklu eru gígarnir sem maður horfir á til vesturs þegar maður er staddur á efstu tindum Heklu… það er sturluð staðreynd ! … eins og menn segja…
Niður Litlu Heklu sem var að mestu vindsorfin og keðjubroddarnir nýttust vel þegar klakinn tók við og snjóinn sleppti…
Hundarnir að berjast við snjóboltana í loppunum…
Við straujuðum í niðurleiðargleðinni framhjá slóðanum okkar frá því á uppleið fyrr um daginn… og ákváðum að láta þá bara vaða niður…
Örn renndi sér innar niður en við þorðum ekki og tókum þessa brekku í staðinn… og sumir slepptu því alfarið að renna sér og örkuðu bara í gegnum snjóinn…
Örn og hundarnir komnir niður… nú tók hraunbreiðan við eftir Litlu Heklu… erfiðasti kafli leiðarinnar vegna fannfergisins… en nú greiðfært þar sem við fórum í okkar troðnu slóð sem var miklu léttara en troða fremstur snjóinn…
Brekka Arnarins...
Baltasar var sko ekki búinn að fá nóg !
Við tók yndislegur kafli í síðdegissólinni í gegnum ægifagurt landslag… og spjallað sem aldrei fyrr… með sigur í hjartanu…
Já… þessi leið var alvöru… fegurð…
Þriðji nestistíminn… gott að fá næringu og vatn í kroppinn fyrir síðustu kílómetrana… og fyrir aksturinn sem beið okkar… hér vildi Hjörtur halda áfram út af kulda og hann var hálftíma á undan okkur í bílinn…
Kaflarnir urðu sífellt sléttari eftir því sem hrauninu sleppti… og sólin settist smám saman…
Við urðum að taka eina mynd… vorum svo sigursæl… og ánægð með daginn… og Hekla glitraði einhvern veginn svo fallega í síðdegissólinni… og Litla Hekla þarna fyrir framan... synd að hafa ekki Hjört með hér… því þetta var eiginlega bjartasta hópmyndin þennan dag…
Hér var klukkan orðin sjö að kveldi… en eins og þjálfari sagði á Litlu Heklu á uppleið þegar við vorum að meta hvað við skyldum gera með klukkuna tvö og tindinn ennþá ofan okkar… höfum við eitthvað annað að gera en vera hér og koma seint heim á föstudeginum langa með alla páskana framundan… okkur lá nefnilega ekkert á… og við nutum hvers augnabliks…
Bleiki litur sólarlagsins mættur…
Hér hélt aftari þjálfari að Batman væri búinn á því… en þá var hann bara að hvíla sig smá og naga snjóbolta… og rauk fram úr henni og var fremstur með Erni það sem eftir var…
Þarna vorum við...
Búrfell í Þjórsárdal... í sólsetrinu... friðurinn var allsumlykjandi... og sælan eftir ógleymanlegan dag hríslaðist um mann...
Stutt í sólsetur...
Brúin yfir Ytri Rangá... gegnum Hellismannaleið... legg eitt...
Síðasti kaflinn að bílunum meðfram ánni að námasvæðinu...
Alls 23,4 km á 11:07 klst. upp í 1.504 m hæð með alls 1.593 m hækkun alls úr 201 m upphafshæð...
Göngu lauk kl. 20:20... sólin settist um svipað leyti... við keyrðum heim í sólsetursbirtunni... hér var ískaldur vindur og mínus 10 stiga frost... allt aðrar aðstæður en alla fjallgönguna... ekki í fyrsta sinn sem við göngum á Heklu og versta veðrið er við bílana...
Keyrt framhjá Skarðsfjalli... sem var svo gengið tveimur dögum síðar... á páskadegi með öðrum Toppförum... í sama sólarveðrinu og smá snjó en mun meira af auðu færi... sú ferð var mun léttari en þessi... en sama dásemdin í útiveru og félagsskap...
Takk elsku snillingar fyrir áræðnina og eljuna... því annars verða einmitt þessar ferðir ekki að veruleika... þær eru nokkrar alveg magnaðar sem við fórum aldrei... af því veður eða áhugi hamlaði för... látum hvorki úrtölur né vandlætingarkórinn sem bíður á lyklaborðinu draga úr okkur kjark.... höldum okkar striki... ræktum forvitnina... einurðina... hugrekkið... og látum ævintýrin gerast... af því það er skemmtilegra að lifa þannig...
Gps-slóðin hér: https://loc.wiki/t/257705821?wa=sc
Comments